Zaraz po przejściu frontu a zwłaszcza po zakończeniu wojny w 1945 r., do Słubic poczęła napływać ludność polska z najrozmaitszych stron kraju a przeważnie wysiedleńcy ze wschodnich obszarów Polski; z województw: wileńskiego, no­wogródzkiego, poleskiego, wołyńskiego, stanisławowskiego, tarnopolskiego, lwowskiego a także z krakowskiego i poznań­skiego oraz repatrianci z zagranicy.

Pierwsi mieszkańcy zaraz po przybyciu do Słubic widząc, że nie ma tutaj kościoła, uporządkowali dużą salę byłego związku" "Gemeinschaftshaus" pod kierunkiem miejscowego kie­rownika szkoły p. O. Kagiery na kaplicę, którą poświęcił ks. M. Łoboda z Frankfurtu - władający językiem polskim. On też przez pierwsze miesiące po zakończeniu wojny sprawował opiekę duszpasterską nad mieszkańcami Frankfurtu i Słubic. Pan Jjagiera nie spoczął aż otrzymał zapewnienie od Ks. Administratora Edmunda Nowickiego z Gorzowa, że do Słubic przyśle kapłana. Już w 1945 r. Słubice zostały siedzibą powiatu rzepińskiego.

Wkrótce za ludnością zjawił się także i pierwszy polski kapłan; był nim - młody i energiczny - ks. Edmund Łowiński ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo przybyły z Krakowa. Do Słubic przybył dnia 13 XI 1945

Wnet rozpoczęto starania o jakieś inne miejsce na kapli­cę i upatrzono położoną przy głównej  drodze prowadzącej z Rzepina do Słubic, obszerna salę dawnej strzelnicy wraz z budynkami postanowiono odrestaurować i przeznaczyć na kościół i plebanię.

Ks. prób. E. Łowiński wystąpił z odpowiednim pismem do Prezydium Miejskiej  Rady Narodowej w Słubicach, któ­re w odpowiedzi na wniosek parafii z dnia 16.12.1946 r. przekazało na rzecz kościoła katolickiego w Słubicach budynek poło­żony przy al. 1  Maja nr 31. Była to poniemiecka strzel­nica "Schiltzenhaus" Bractwa Kurkowego we Frankfurcie n/0, murowana z cegły w XIX w. a przebudowana w 1935 r. poło­żona przy głównej  szosie,  przy wjeździe do miasta ze stro­ny Rzepina.  Równocześnie przyznano parafii cmentarz grze­balny - dotychczasowy niemiecki rzymsko-katolicki cmen­tarz parafialny - położony w lesie,   jadąc ze  Słubic do Rzepina. Z zabudowaniami byłej  strzelnicy przyznano "ca­łą posesję wraz z podwórzem i ogrodem na rzecz rzymsko­-katolickiej parafii w Słubicach",  Dekret ten podpisał bur­mistrz Miasta Słubice  - Łieger, przyznając także parafii położony obok dawny park strzelnicy o powierzchni około 3,4 ha. (obecnie własność gminy)

Z ogromnym zapałem i wysiłkiem przystąpiono zaraz do uporządkowania wspomnianego budynku,  przy olbrzymiej  ofiarności całego społeczeństwa  i miejscowych władz; wkrótce budynek był odnowiony i dostosowany do sprawowania kultu katolickiego i liturgii. Ołtarz z drzewa sosnowego wykonała Fabryka Mebli w Świebodzinie według projektu ar­chitekta W. Drewsa - w stylu szafkowym.

Sam gmach wymagał gruntownego remontu; należało otyn­kować poobdzierane ściany, założyć nową instalację elekt­ryczną, wymienić okna i wstawić szyby,  otynkować i wzmoc­nić wieżę oraz umieścić na niej krzyż a w kościele wystawiono chór na którym umieszczono fisharmonię. Koszt remontu kościoła został pokryty w całości z dobrowolnych ofiar wiernych.

Tak przygotowany obiekt na nowy kościół poświęcił uro­czyście Administrator Apostolski w Gorzowie Wlkp. Ks. Edmund ilowicki w dniu 3 listopada 1946 r.

Kościół słubicki jest dużą halą, a dwa rzędy filarów /12 sztuk/ tworzą boczne nawy. Jest to dawna sala teatra­lna o długości 30 m, szerokości 18 m i wysokości 8 m. Prezbiterium na podwyższeniu (dawna scena) ma 7 m. szero­kości i 4 m. głębokości. Przed kościołem znajduje się duży hol o wymiarach 10 m. x 8,5 m, obok kaplica św. Franciszka z Asyżu. Kościół może pomieścić ok. 3 tyś. osób, posiada naturalne oświe­tlenie - 14 okien, po 7 z każdej strony o wymiarach 2.30 m. x 1,50 m. Zbudowano także przestrzenny chór organowy - przebudowany w czasie kapitalnego remontu w 1972 r. - wsparty na 4 filarach. W nawie głównej są dwa rzędy ła­wek (razem 36 sztuk} są bardzo wygodne, projektował je p. Karasiewicz - a zostały wykonane w 1947 r.

W ołtarzu głównym umieszczono obraz Matki Boskiej Częstochowskiej - kopia obrazu jasnogórskiego wykonana przez art, raal. Witczaka, podobnie i dwa pozostałe obrazy (w oł­tarzu głównym): św. Wincenty a Paulo Założyciel Zgromadze­nia Księży Misjonarzy i św. Katarzyna La'boure siostra miłosierdzia, kanonizowana w 1947 r. Ponadto umieszczono w kościele obraz Serca Pana Jezusa. Na wieży umieszczono dzwon, nie ma jednak żadnego doku­mentu, kiedy i gdzie został wykonany, nabyty czy też ofiarowany.